ارتوپدی

خلاصه مقاله:

استئوآرتریت زانو یکی از بیماری‌های شایع دژنراتیو مفصل است که با درد، خشکی مفصل و محدودیت عملکردی همراه می‌شود. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند سلکوکسیب برای کنترل علائم این بیماری به‌کار می‌روند، اما مصرف طولانی‌مدت یا دوزهای بالاتر آن‌ها می‌تواند با نگرانی‌هایی مانند عوارض گوارشی، کلیوی یا قلبی‌عروقی همراه باشد. با توجه به ویژگی‌های ضدالتهابی و ضددرد بروملین و کورکومین، این مطالعه اثر افزودن آناهیل پلاس را به درمان با سلکوکسیب، به‌عنوان درمان کمکی، در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو بررسی کرده است.

در این کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده و دوسوکور، 60 بیمار مبتلا به استئوآرتریت زانو وارد مطالعه شدند و به سه گروه 20 نفره تقسیم شدند. گروه اول، سلکوکسیب 200 میلی‌گرم روزانه به‌همراه آناهیل پلاس دو بار در روز دریافت کرد. گروه دوم فقط سلکوکسیب 200 میلی‌گرم روزانه مصرف کرد و گروه سوم سلکوکسیب 200 میلی‌گرم را دو بار در روز دریافت نمود. مدت مداخله 4 هفته بود و پیامدها در ابتدای مطالعه، هفته دوم و هفته چهارم ارزیابی شدند.

برای ارزیابی اثربخشی مداخلات، از شاخص WOMAC برای بررسی درد، خشکی مفصل و محدودیت عملکردی و از مقیاس VAS برای سنجش شدت درد استفاده شد. بیماران واردشده به مطالعه، استئوآرتریت زانو را بر اساس شواهد رادیولوژیک و معیارهای بالینی داشتند. پیامدهای ایمنی مانند علائم گوارشی و سایر عوارض احتمالی نیز طی مطالعه ثبت شدند.

نتایج نشان داد که در هر سه گروه، شاخص‌های درد، خشکی و عملکرد در طول 4 هفته بهبود یافتند. در مقایسه دو گروه دریافت‌کننده سلکوکسیب 200 میلی‌گرم روزانه، افزودن آناهیل پلاس با کاهش بیشتر امتیاز کل WOMAC همراه بود. کاهش امتیاز کل WOMAC در هفته دوم در گروه سلکوکسیب همراه آناهیل پلاس از نظر عددی بیشتر از گروه سلکوکسیب تنها بود؛ به‌ترتیب 7.15- در برابر 4.80-. در هفته چهارم، این تفاوت از نظر آماری معنادار گزارش شد؛ به‌طوری‌که کاهش امتیاز کل WOMAC در گروه سلکوکسیب همراه آناهیل پلاس 16.05- و در گروه سلکوکسیب تنها 9.55- بود (p=0.0006).

در ارزیابی درد با مقیاس VAS نیز، هر سه گروه کاهش درد را نشان دادند. گروه دریافت‌کننده سلکوکسیب با دوز بالاتر، بیشترین کاهش عددی درد را داشت. در مقایسه گروه سلکوکسیب همراه آناهیل پلاس با گروه سلکوکسیب تنها، نمره VAS در هفته چهارم در گروه دریافت‌کننده آناهیل پلاس اندکی کمتر بود؛ با این حال، تفاوت VAS بین این دو گروه از نظر آماری معنادار گزارش نشد. در طول مطالعه، عارضه شدید گزارش نشد.

روند تغییر امتیاز WOMAC در سه گروه مطالعه، در شکل 1 نشان داده شده است.

در نهایت، نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که افزودن آناهیل پلاس به سلکوکسیب 200 میلی‌گرم روزانه، طی 4 هفته با بهبود بیشتر برخی شاخص‌های علائم و عملکرد در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو همراه بوده است. این یافته‌ها می‌تواند از نقش کمک‌کننده آناهیل پلاس در کنار درمان استاندارد برای مدیریت علائم استئوآرتریت زانو حمایت کند و احتمال کمک به کنترل علائم با دوز پایین‌تر NSAIDها را مطرح سازد.