مقالات عمومی

در مورد آرتروز (استئوآرتریت) و روماتیسم (آرتریت روماتوئید) بیشتر بدانیم!

در مورد آرتروز (استئوآرتریت) و روماتیسم (آرتریت روماتوئید) بیشتر بدانیم!

مفصل محل اتصال استخوان با یک یا چند استخوان دیگر است و برای حرکت و پشتیبانی استخوان‌ها ساخته شده‌است.

حرکاتی که توسط انسان صورت می‌گیرد بدون وجود مفصل انجام‌پذیر نیست. مفصل قسمت مهمی از بدن است و اصول بسیار دقیقی در ساختار مفصل به کار رفته است تا توانایی حرکت برای انسان بوجود بیاید.

به‌طور کلی می‌توان مفصل‌ها را به دو دسته تقسیم کرد: دسته اول مفصل‌هایی که حرکت زیاد دارند. یعنی دو استخوان می‌توانند در محل اتصال تحرک زیادی داشته باشند. مانند: مفصل آرنج، زانو، مچ دستها، و پاها، دسته دوم مفصل‌هایی که استخوان‌ها حرکت بسیار مختصری در محل اتصال دارند. مانند: مفصل‌های بین مهره‌ها، مفاصل جمجمه.

 ساختمان این دو نوع مفصل با یکدیگر فرق دارد.

 ساختمان این دو نوع مفصل با یکدیگر فرق دارد.

غضروف (Cartilage):

غضروف یا کارتیلاژ ساختمان قابل ارتجاعی است که عمدتا در انتهاهای استخوان ها، جایی که مفاصل قرار دارند وجود داشته و وظیفه آن تسهیل حرکت مفصل است.

غضروف بافتی زنده و حاوی سلول است و سلول های تشکیل دهنده آن را کندروسیت Chondrocyte مینامند. این سلول ها بر خلاف بسیاری بافت های دیگر با فاصله نسبتا زیادی از یکدیگر قرار گرفته اند و بین آنها را ماده ای که عمدتا از پروتئین و نوعی قند تشکیل شده پر کرده است.

بافت غضروف از جهات گفته شده بسیار شبیه بافت استخوان است ولی بر خلاف استخوان املاح کلسیم در ماده بین استخوانی رسوب نمی کند و به همین خاطر این بافت بسیار قابل ارتجاع و تغییر شکل پذیر است.

این ماده را ماده بین سلولی میگویند. در داخل این بافت بین سلولی رشته های نازکی به نام فیبریل Fibril قرار دارد. کندروسیت ها در حفره هایی به نام لاکونا Lacuna قرار گرفته اند.

بافت غضروف

بافت غضروف از جهات گفته شده بسیار شبیه بافت استخوان است ولی بر خلاف استخوان املاح کلسیم در ماده بین استخوانی رسوب نمی کند. و به همین خاطر این بافت بسیار قابل ارتجاع و تغییر شکل پذیر است.

تفاوت دیگر غضروف با استخوان در نحوه تغذیه سلول های آن است. غضروف عروق و اعصاب ندارد ولی پوشش بسیار ظریفی به نام پری کندریوم Perichondrium سطح غضروف را میپوشاند که رگ خونی دارد.

به علت عدم وجود رگ های خونی درون بافت غضروفی روش تغذیه آن با استخوان متفاوت است. در داخل مفاصلی که غضروف دارند مایعی بنام مایع مفصلی یا مایع سینوویال Synovial fluid وجود دارد که سرشار از اکسیژن و مواد غذایی است.

اکسیژن و مواد غذایی از راه این مایع سینوویال و همچنین از راه پری کندریوم از طریق پدیده انتشار یا دیفوزیون Diffusion به ماده بین سلولی منشر شده و در دسترس سلول های کندروسیت قرار میگیرد.

در بچه ها غضروف بیشترین ضخامت را دارد. با افزایش سن بتدریج ضخامت غضروف کم میشود. بتدریج این غضروف خواص خود را از دست میدهد، ریش ریش شده، سطح آن ناصاف شده و ضخامت آن در حدی کم میشود که ممکن است قسمتی از سطح مفصلی استخوان بدون لایه غضروفی باقی بماند. این روند را استئوآرتریت یا آرتروز یا ساییدگی مفصلی میگویند.

تفاوت آرتروز (استئوآرتریت) با روماتیسم (آرتریت روماتوئید) چیست؟

التهاب مفصل یا آرتریت (arthritis) اصطلاحی جامع برای توصیف انواع التهاب‌ مفصلی است.

مهمترین علائم آرتریت شامل درد و سفتی مفاصل است که عموما با بالا رفتن سن تشدید می‌شود. همچنین شایعترین انواع آرتریت شامل آرتروز یا استئوآتریت (Osteoarthritis) و روماتیسم مفصلی یا آرتریت روماتوئید (Rheumatoid arthritis) هستند.

تفاوت یک عارضه فرسایشی (آرتروز) با یک بیماری خودایمنی (روماتیسم)

آرتروز یک عارضه حاد شونده و ناشی از فرسایش است در حالی که آرتریت روماتوئید یا روماتیسم مفصلی یک بیماری خودایمنی محسوب می‌شود. و اگرچه در نهایت هر دو به التهاب مفصلی منجر می‌شوند اما عامل بوجود آورنده آنها متفاوت است. هر یک از انواع آرتریت علائم خاص خود را دارد. آرتریت روماتوئید بیماری فراگیری است به این مفهوم که تمام بدن را می‌تواند درگیر کند. و آسیب ناشی از آن تنها به مفصل‌ها محدود نمی‌شود. علائم اولیه آن نیز شامل تب پایین (در کودکان)، درد ماهیچه و خستگی بیش از حد است. این در حالی است که در مبتلایان به استئوآرتریت، علائم بیماری در تمام بدن بروز نمی‌کند و تنها به مفصل‌ها آسیب می‌رساند.

آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی)

آرتریت روماتوئید همانطور که عنوان شد یک بیماری خود ایمنی است که کل بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بیماری خودایمنی هنگامی رخ می‌دهد که دستگاه ایمنی بدن به اشتباه حمله به خودِ بدن را آغاز می‌کند. علائم این بیماری می‌تواند شامل خستگی شدید و گرفتگی عضلات به هنگام صبح و همچنین درد مفاصل باشد.

آرتروز شایعترین نوع آرتریت یا التهاب مفصلی است. این عارضه ناشی از فرسودگی غضروف‌هاست که انتهای استخوان‌ها را در یک مفصل می‌پوشانند. در این عارضه همچنین سطح پایینی از التهاب مشاهده می‌شود. وقتی فرسایش و آسیب‌دیدگی غضروف‌ها تشدید شود، استخوان‌ها را نیز درگیر می‌کند که این وضعیت با درد زیاد و محدود شدن حرکات همراه است. این فرسایش و آسیب‌دیدگی ممکن است طی سال‌ها و بر اثر بالا رفتن سن، جراحت و صدمه دیدن مفصل یا عفونت ایجاد شود.

هدف اصلی

هدف اصلی از درمان هر دو نوع التهاب مفصلی، کاهش درد، بهبود عملکرد و به حداقل رساندن آسیب‌دیدگی مفصل‌هاست. پزشک متخصص روش‌های مختلفی را برای مقابله با انواع التهاب مفصلی در نظر می‌گیرد و البته به این بستگی دارد که فرد به چه نوع از بیماری مبتلاست. داروهای ضد التهاب و کورتیکواستروئید به طور کلی در درمان استئوآرتریت و روماتیسم مفصلی موثر هستند.

همچنین درمان قطعی برای این دو بیماری وجود ندارد و تنها با کمک شیوه‌های درمانی می‌توان عوارض ناشی از آن‌ها را تحت کنترل درآورد و پزشک تلاش می‌کند. تا میزان ادم،‌ درد و آسیب‌دیدگی مفصل به حداقل برسد.

آناهیل پلاس حاوی دو ترکیب قدرتمند و موثر در کاهش درد و التهاب می‌باشد: کورکومین و بروملین.

کورکومین ماده موثره ریزوم گیاه زردچوبه (تورمریک) می‌باشد که در دوز درمانی مناسب در فرمولاسیون این محصول استفاده شده است. بروملین ترکیبی از آنزیم‌های پروتئولیتیک است که از گیاه Ananas comosus استخراج می‌شود. بروملین باعث کاهش درد و التهاب و همچنین بازجذب خونمردگی‌ها و کبودی‌هایی که در اثر آسیب‌های موضعی و ورزشی اتفاق افتاده است، می‌شود.

مصرف همزمان بروملین و کورکومین دارای اثرات هم‌افزایی می‌باشد و درد و التهاب را در بیماران مبتلا به آرتریت کاهش می دهد.